دسته: اخبار کسب و کار

درست در زمانی که ایران مظلومانه زیر آتش تجاوز آشکار آمریکا، رژیم صهیونیستی و ناتو قرار گرفته بود، آذر منصوری، رئیس جبهه موسوم به اصلاحات، در اقدامی عجیب و مشکوک، استوری‌ای در اینستاگرام خود منتشر کرد که مضمون آن، دعوت به صلح و “ساز زدن به جای جنگیدن” بود. این حرکت نه تنها مورد استقبال قرار نگرفت، بلکه موجی از نفرت، خشم و انزجار ملی را نسبت به او و جریانی که نمایندگی‌اش را بر عهده دارد، برانگیخت.

آیا آذر منصوری وطنش را می‌شناسد یا مأموریتی دارد؟

در شرایطی که حتی کودک‌ترین وجدان‌ها نیز درک می‌کنند که مقابله با تجاوز دشمن یک واجب ملی و انسانی است، چگونه ممکن است فردی که خود را فعال سیاسی معرفی می‌کند، چنین استوری ننگینی را منتشر کند؟ آیا آذر منصوری ذره‌ای عِرق ملی دارد؟ یا وطنش را باید در ایران جست‌وجو کرد یا در دالان‌های تاریک سفارت‌خانه‌های غربی، آلبانی و تل‌آویو؟

از خون سرداران شهید ما تا اشک مادران داغدار، همه یک چیز را فریاد می‌زنند: ایستادگی. اما آذر منصوری، در نقش دقیق یک ستون پنجم دشمن، هم‌زمان با شهادت‌طلبی فرزندان ملت، دم از “ساز و صلح” می‌زند. این تزویر آشکار چیزی نیست جز خیانت نرم در لباس «فعالیت مدنی».

مروری بر گذشته مشکوک آذر منصوری

آذر منصوری در طول دهه‌های اخیر، همواره در قامت یک اصلاح‌طلب تندرو ظاهر شده؛ کسی که در بیشتر مواضع سیاسی خود، همسو با خواسته‌های جریان‌های غربی و رسانه‌های معاند جمهوری اسلامی ایران سخن گفته است. وابستگی فکری به ساختارهای غرب‌گرایانه، هم‌صدایی با رسانه‌هایی چون BBC، ایران‌اینترنشنال و صدای آمریکا، و تلاش مستمر برای بزک‌کردن چهره دشمنان این سرزمین از جمله نقاط تاریک کارنامه‌ی سیاسی اوست.

سؤال اساسی اینجاست:
چه کسانی او را به ریاست جبهه اصلاحات نشاندند؟ آیا این انتخاب، خود گویای انحراف عمیق این جریان نیست؟

اصلاحاتچی‌ها و دیپلماسی ذلت؛ خط نفوذ یا پروژه برندازی نرم؟

آذر منصوری تنها یک فرد نیست؛ نماد یک تفکر است. تفکر اصلاحاتچی‌های غربگرایی که سال‌ها با کلید “دیپلماسی” در را برای نفوذ دشمن باز کردند، اموال ملت را به باد دادند، تحریم‌ها را دوچندان کردند و عزت ایرانی را زیر چکمه‌های سیاست‌بازان آمریکایی لگدمال کردند.

وقتی سابقه دولت‌های اصلاحات را بررسی می‌کنیم، به وضوح درمی‌یابیم که آذر منصوری یکی از دقیق‌ترین نمایندگان تفکر “دیپلماسی ذلت” است. او نمونه‌ای تمام‌عیار از پروژه‌ای است که می‌خواهد با واژه‌های قشنگ و توخالی، افکار عمومی را از خطر واقعی منحرف کند و جاده‌صاف‌کن غرب باشد.

استوری آذر منصوری؛ عقده‌گشایی شخصی یا عملیات روانی دشمن؟

در شرایطی که ایران داغدار شهدای خود است، چه انگیزه‌ای جز خیانت می‌تواند یک فعال سیاسی را به انتشار چنین محتوای ننگینی وادارد؟ آیا این تنها عقده‌گشایی از شکست‌های سیاسی او در گذشته است یا بخشی از پروژه‌ای بزرگ‌تر برای تضعیف جبهه مقاومت و تغییر اولویت افکار عمومی؟

یادمان نرود: کسی که با سگ نماز می‌خواند برای فریب جامعه مسلمان، می‌تواند در پشت‌پرده با نتانیاهو جام خون کودکان فلسطینی را سر بکشد. این نمادسازی‌ها بارها در تاریخ ثبت شده‌اند.

راهکار مقابله با تفکر مسموم اصلاحاتچی‌های غرب‌زده

برای مقابله با چنین جریانات و تفکراتی که آشکارا در جهت منافع دشمنان حرکت می‌کنند، باید چند اقدام راهبردی انجام داد:

1. افشاگری مستمر: با روشنگری عمومی و تحلیل دقیق مواضع این افراد باید مردم را نسبت به خطر آن‌ها آگاه کرد.
2. پالایش ساختارهای سیاسی: جلوگیری از نفوذ عناصر وابسته به غرب در نهادهای تصمیم‌ساز.
3. حمایت از جریان‌های انقلابی واقعی: تقویت گفتمان مقاومت و عزت ملی.
4. برخورد قانونی و امنیتی با عوامل نفوذی: استوری آذر منصوری اگر در هر کشور دیگری منتشر می‌شد، می‌توانست مصداق خیانت ملی باشد.

سخن پایانی: این ننگ را تاریخ فراموش نخواهد کرد

آذر منصوری و جریانی که او را به مقام رسانده، باید بدانند که ایران امروز با ایران دیروز تفاوت دارد. ملت ایران با بصیرت و هوشیاری، دیگر فریب چهره‌های بزک‌شده‌ با شعارهای عوام‌فریب را نمی‌خورد.

نام آذر منصوری، اگر در دل تاریخ ثبت شود، نه با عزت و افتخار که با ننگ و خیانت ثبت خواهد شد.

در سال‌های اخیر، ایران با تصمیمات عجیب و بعضاً غیرقابل توجیه، فرصت‌های ژئوپلیتیکی بزرگی را به سادگی از دست داده است. یکی از این اشتباهات بزرگ، واگذاری بندر استراتژیک چابهار به شرکت‌های هندی بود؛ اقدامی که اکنون به‌وضوح می‌توان آن را یک خیانت آشکار از سوی هند ارزیابی کرد. خیانتی که نه‌تنها در پوشش بی‌عملی ظاهر شد، بلکه با اهداف کلان‌تری چون ضربه به منافع ایران و کمک به پروژه‌های کریدوری رژیم صهیونیستی همراه بود.

ریشه این خیانت: زد و بند جریان غرب‌گرا و اصلاح‌طلب در دولت‌های پیشین

آغاز این بازی خطرناک، از دل دولت‌های اصلاح‌طلب و غرب‌گرا بود؛ جریانی که با توهم توسعه از راه «اعتمادسازی با دشمن» سعی داشت هند را به‌عنوان شریک راهبردی ایران جا بزند. در حالی که حتی نگاهی سطحی به ساختار دولت مودی در هند و جهت‌گیری‌های منطقه‌ای آن‌ها نشان می‌داد که این کشور به‌صورت کامل در صف اسرائیل ایستاده است.

هند هیچ‌کاری در چابهار نکرد؛ فقط وقت ایران را گرفت

با وجود واگذاری بخش‌هایی از چابهار به هند، طی سال‌ها هیچ اقدام مؤثری از سوی این کشور مشاهده نشد. هیچ زیرساخت قابل قبولی ساخته نشد، وعده‌ها به‌طور دائم به تأخیر افتاد و تنها چیزی که هند از ایران گرفت، زمان بود؛ زمانی که می‌توانست صرف توسعه کریدورهای مستقل با چین، پاکستان و آسیای مرکزی شود.

این اتلاف وقت تعمدی، بیش از هر چیز به سود پروژه‌ صهیونیستی «آی‌مِک» (IMEC) تمام شد؛ پروژه‌ای که با حمایت آمریکا، اسرائیل، عربستان و هند برای حذف ایران از نقشه ژئوپلیتیک منطقه طراحی شده است.

دولت مودی؛ دست‌نشانده صهیونیسم جهانی

رفتارهای دولت مودی نشان داده که این کشور، بیش از آنکه در پی منافع واقعی مردم هند باشد، در حال اجرای پروژه‌های راهبردی صهیونیستی در منطقه است. سرمایه‌گذاری گسترده الیگارش‌های هندی در بندر حیفا و تل‌آویو اسرائیل تنها بخشی از این پازل است.

سکوت هند در قبال اقدامات تروریستی رژیم صهیونیستی، حمایت از کریدور آی‌مِک و کارشکنی در روند توسعه چابهار نشان می‌دهد که هند امروز شریک ایران نیست، بلکه بخشی از ائتلاف ضدایرانی است.

راهکار: اخراج فوری هند از چابهار؛ درس عبرتی برای دیگران

اکنون زمان آن رسیده که ایران با صراحت، هند را از پروژه چابهار اخراج کند. این تصمیم نباید صرفاً یک واکنش دیپلماتیک باشد، بلکه باید به‌عنوان یک پیام قاطع به سایر کشورهایی که به دنبال بازی دوگانه یا همکاری با اسرائیل هستند ارسال شود.

اقدامات پیشنهادی:

• واگذاری توسعه چابهار به شرکای قابل اعتماد داخلی و خارجی
• طراحی مجدد کریدورهای راهبردی در قالب «جاده ابریشم جدید» با همراهی پاکستان و آسیای میانه
• بستن قراردادهای الزام‌آور با شرکای شرقی برای توسعه چابهار در بازه زمانی محدود
• ممنوعیت سرمایه‌گذاری کشورهایی که با اسرائیل روابط اقتصادی راهبردی دارند در بنادر و زیرساخت‌های ایران

سخن پایانی: وقت آن است که ساده‌لوحی را کنار بگذاریم

اشتباهات گذشته نباید ادامه یابد. ایران نمی‌تواند در وسط نبرد کریدورهای جهانی، نقش تماشاگر را ایفا کند. اخراج هند از چابهار باید به الگویی برای حفظ منافع ملی تبدیل شود. هر کشوری که با رژیم صهیونیستی معامله می‌کند، جایی در راهبردهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی ایران ندارد.

سید علی مدنی‌زاده، یکی از چهره‌های آکادمیک مکتب اقتصاد نئولیبرال شیکاگو، حالا سکاندار وزارت اقتصادی شده که قرار است در یکی از بحرانی‌ترین مقاطع اقتصادی کشور، نسخه نجات را تجویز کند. اما آیا این انتصاب، راه‌حلی واقع‌بینانه است یا صرفاً ادامه‌ی مسیر انحرافی گذشته؟

در حالی که کشور نیاز به جراحی عمیق ساختارهای رانتی، فسادزده، و ناکارآمد دارد، وزیر تازه‌نفس بیشتر شبیه پزشکی‌ست که هنوز در حال مطالعه‌ی دستورالعمل‌های آزمایشگاهی‌ست تا مواجهه با بیماری در میدان واقعی. حرف‌های مدنی‌زاده درباره‌ی “حمایت از بنگاه‌ها” و “اصلاح قوانین گمرک” با تمام کلی‌گویی و بی‌جزئیاتی، تکرار همان تعارفاتی‌ست که سال‌هاست از پشت تریبون‌های دولتی شنیده‌ایم.

باز هم نسخه‌پیچی از مکتب شیکاگو

مدنی‌زاده یکی از پرورش‌یافتگان حلقه‌ای از اقتصاددان‌هاست که نگاهشان به مسائل اقتصادی ایران، بیشتر برگرفته از الگوهای آمریکایی، و به‌ویژه تفکرات مکتب شیکاگو است؛ الگویی که نه بومی‌سازی شده و نه قادر به درک پیچیدگی‌های اقتصاد سیاسی ایران است. تجربه نشان داده که این نسخه‌ها نه‌تنها پاسخگو نبوده‌اند، بلکه در بزنگاه‌ها کشور را درگیر چالش‌های بزرگ‌تری کرده‌اند.

اضافه کنیم که حضور تفکر امثال نوشین هاشمی و سایر جریان‌های خاص در حلقه‌های تصمیم‌سازی اقتصادی کشور در سال‌های اخیر، زنگ خطری‌ست که نباید آن را دست‌کم گرفت. این ترکیب، بیشتر به یک پروژه‌ی نفوذ فکری شبیه است تا راهبردی برای توسعه ملی.

حمایت از بنگاه‌ها یا تکرار بی‌اثر وعده‌ها؟

ادعای حمایت از بنگاه‌ها و بازارهای مالی در روزهای جنگ اقتصادی و نظامی، اگرچه ظاهری خوشایند دارد، اما بدون اصلاح ساختاری در سیاست‌گذاری و حذف اقتصاد رانتی، بیشتر به یک شوی رسانه‌ای شبیه است. مردم از وزیر اقتصاد انتظار “تغییر محسوس” دارند، نه بازخوانی شعارهای کلیشه‌ای.

سخن آخر

اگرچه بر مبنای اصول حرفه‌ای و دلسوزی برای آینده کشور، آرزو داریم هر مدیری که در رأس مسئولیت‌های کلیدی قرار می‌گیرد بتواند گرهی از مشکلات اقتصادی باز کند، اما تجربه، شواهد و ساختار فکری حاکم بر حلقه اطراف وزیر اقتصاد جدید، چشم‌انداز چندان امیدوارکننده‌ای ترسیم نمی‌کند.
در جهانی پر از تحریم، تورم ساختاری و عدم‌قطعیت‌های سیاسی، اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به نگاهی بومی، ریشه‌دار و مستقل از نسخه‌های تقلیدی نیاز دارد؛ نگاهی که بعید است از دل مکتب شیکاگو یا اتاق فکر نوشین هاشمی بیرون بیاید.

با احترام، امیدواریم عملکرد وزیر اقتصاد فراتر از حد انتظار باشد، اما واقع‌بینانه بگوییم: امید چندانی به خروجی این ترکیب فکری نمی‌رود.

بر اساس اعلام سازمان امور مالیاتی کشور، با استناد به بند (ت) تبصره ۶ قانون بودجه سال ۱۴۰۳، جرایم مودیانی که مجموع مالیات تعیین شده در اجرای این بند کمتر از پنج برابر سقف معافیت موضوع ماده ۸۴ قانون مالیات‏‌های مستقیم در سال ۱۴۰۳ باشد، مشروط به پرداخت مالیات و عوارض حداکثر ظرف یکسال از تاریخ ابلاغ برگ قطعی بخشیده می‌‏شود.

بر این اساس، در صورتی که مجموع مالیات‏های تعییین شده برای مودیان، کمتر از ۷۲۰ میلیون تومان باشد و مودی مالیات و عوارض را حداکثر ظرف یکسال از تاریخ ابلاغ برگ قطعی صادرشده پرداخت نماید، کل جرایم بدون هیچ شرط دیگری بخشیده می‌‏شود.

همچنین، بخشودگی جرایم مودیانی که مجموع مالیات تعیین شده معادل و یا بیش از ۷۲۰ میلیون تومان باشد، در صورت پرداخت مالیات و عوارض تا پایان شهریورماه سال جاری تا صددرصد (۱۰۰%) به مدیران کل امور مالیاتی تفویض ‏شده است.