دسته: وبلاگ کسب و کار

مذاکرات یا میدان نفوذ؟

در طول دهه‌های گذشته، مذاکره میان ایران و آمریکا همواره یکی از مهم‌ترین محورهای سیاست خارجی کشور بوده است. اما آنچه به‌وضوح در جریان این مذاکرات مشاهده می‌شود، نه تنها عدم دستیابی به منافع واقعی ملت ایران، بلکه تکرار مکرر خیانت، عقب‌نشینی، و وقت‌کشی از سوی گروهی خاص از مذاکره‌کنندگان داخلی است. این جریان که با عناوینی چون «اصلاح‌طلب»، «غربگرا» یا «میانه‌رو» شناخته می‌شود، در واقع احتمالا همان نفوذی‌های سازمان‌یافته دشمن هستند که به‌جای دفاع از منافع ملی، حافظ منافع بیگانگان در ساختار داخلی کشور شده‌اند.

پشت‌پرده واقعی مذاکرات: غربگرایی ساده‌لوحانه یا خیانت آگاهانه؟

نگاهی به تاریخچه‌ی مذاکرات هسته‌ای و توافقات برجامی نشان می‌دهد که جریان اصلاحاتچی و غربگرا چگونه با ساده‌لوحی – و در بسیاری از موارد با عامدانه‌ترین روش‌ها (فکت: امریکا و غرب با تمام توان نتوانستند اورانیوم غنی شده را از ایران خارج کنند اما جواد ظریف و حسن روحانی با مذاکره توانستند!) – دستاوردهای بزرگ ملت ایران را به ثمن بخس واگذار کرده‌اند. نه تنها هیچ گشایش اقتصادی حاصل نشد، بلکه تحریم‌ها افزایش یافت، توان دفاعی محدود شد، و دشمن جسورتر از همیشه ظاهر شد.

حقیقت این است که این افراد هیچگاه به دنبال عزت ملت ایران نبوده‌اند؛ بلکه نقش «واسطه‌های نفوذ» را بازی کرده‌اند. عملکردشان دقیقاً در راستای مهندسی نرم دشمن برای خالی‌کردن ایران از عناصر مقاوم، تخریب اعتماد عمومی، و به انفعال کشیدن نیروهای انقلابی بوده است.

جریان نفوذ چگونه عمل می‌کند؟

جریان نفوذ در ایران همواره با چند ابزار مشخص عمل می‌کند:

1. تحریف مفاهیم کلیدی مانند صلح، دیپلماسی، مذاکره و تعامل.
2. استفاده از رسانه‌های داخلی و خارجی برای بزک‌کردن چهره دشمن.
3. برچسب‌زدن به نیروهای مقاومت با عناوینی چون تندرو، افراطی و ضد‌تعامل.
4. نفوذ به سطوح تصمیم‌سازی و مشاوره‌ای در دولت‌ها، خصوصاً دولت‌های موسوم به میانه‌رو یا اعتدال‌گرا.
5. ایجاد دوگانه‌ی جنگ/صلح دروغین تا مردم را از مقاومت بترسانند و تسلیم را گزینه‌ی عقلانی جلوه دهند.

وضعیت کنونی: نسخه تکراری، فریب جدید

امروز هم در شرایطی که منطقه در آتش بحران و جنگ فراگیر می‌سوزد، همان طیف سیاسی به میدان آمده و دوباره دم از «عادی‌سازی روابط»، «مذاکره با آمریکا» و «صلح از طریق دیپلماسی» می‌زند.

این در حالی است که:

• آمریکا آشکارا در پشت بسیاری از جنگ‌های منطقه‌ای از جمله فلسطین، یمن و عراق حضور دارد؛
• رژیم صهیونیستی با چراغ سبز آمریکا مرتکب نسل‌کشی می‌شود؛
• و غربی‌ها همچنان در حال تحریک ناآرامی در ایران از طریق ابزارهای رسانه‌ای و تحریمی هستند.

در چنین شرایطی، اصرار بر مذاکره و مماشات با دشمن، نه تنها ساده‌لوحی نیست، بلکه خیانت آشکار به ایران، ملیت، انسانیت و حتی بشریت است.

راهکارها برای ریشه‌کن کردن جریان نفوذ:

1. پاکسازی ساختارهای دولتی و رسانه‌ای از عناصر غربگرا و نفوذی: باید از هر ابزار قانونی و نظارتی برای کنار زدن این چهره‌ها از مراکز قدرت استفاده کرد.
2. آگاه‌سازی عمومی: مردم باید بدانند که صلح واقعی، نتیجه‌ی اقتدار و مقاومت است، نه نتیجه‌ی تسلیم در برابر دشمن.
3. ایجاد شفافیت در روندهای سیاست خارجی: باید از سیاست‌های پشت‌پرده و امضای توافق‌های پنهانی پرهیز شود. هرگونه مذاکره باید با حضور نمایندگان واقعی ملت و نظارت نخبگان انقلابی صورت گیرد.
4. تربیت و تقویت نسل جدیدی از دیپلمات‌های انقلابی: تا دستگاه سیاست خارجی در آینده، حافظ عزت ملی باشد نه واسطه‌ی منافع غرب.
5. اصلاح قوانین انتخاباتی و نظارتی: تا امکان نفوذ عوامل بیگانه به سطوح تصمیم‌ساز به حداقل برسد.

نتیجه‌گیری: صلح، پس از نابودی غربگرایی

اگر ایران موفق شود جریان نفوذ غرب‌گرایانه را به‌طور کامل از بدنه‌ سیاسی، رسانه‌ای و فرهنگی خود پاک کند، آنگاه غرب دیگر سرمایه‌ای در ایران برای پیگیری پروژه‌های استعماری خود نخواهد داشت. در چنین شرایطی، خود دولت‌های غربی مجبور به عقب‌نشینی از سیاست‌های خصمانه خواهند شد، چراکه تنها ابزار نرم خود در ایران را از دست داده‌اند.

در واقع، بازگشت صلح به منطقه در گروی نابودی جریان اصلاح‌طلب غربگرا در ایران است.

راهنمایی عملی برای مدیران، کارآفرینان و صاحبان کسب‌وکار ایران در عصر تحریم، جنگ و فشارهای چندجانبه

کسب‌وکارها در خط مقدم جنگ اقتصادی

در شرایط بحرانی امروز که کشورمان با جنگ ترکیبی پیچیده‌ای از سوی رژیم صهیونیستی، ایالات متحده و ناتو مواجه است، کسب‌وکارها صرفاً بنگاه‌های اقتصادی نیستند؛ بلکه واحدهای جبهه اقتصادی و امنیتی کشور محسوب می‌شوند. در چنین شرایطی، ادامه مسیر توسعه بدون منطق، سرمایه‌سوزی و نادیده‌گرفتن اولویت‌ها می‌تواند نه‌تنها به ورشکستگی فردی منجر شود، بلکه به تضعیف زیرساخت اقتصادی ایران نیز بینجامد.

هدف این مقاله ارائه‌ی راهبردهایی عملی و گام‌به‌گام برای عبور هوشمندانه از بحران، دستیابی به رشد پایدار، مشارکت در افزایش تولید ناخالص داخلی (GDP)، و ایفای نقش در تقویت امنیت ملی ایران است.

گام اول: توقف توسعه‌های بی‌منطق و بازگشت به رشد هدفمند

توسعه بدون تحلیل = تخریب منابع و فرسایش سرمایه

در شرایط عادی، گسترش شعب، افزایش تبلیغات یا ورود به بازارهای جدید ممکن است استراتژی درستی باشد؛ اما در شرایط بحران، هر گام توسعه‌ای باید از سه فیلتر عبور کند:

1. آیا به بقا کمک می‌کند؟
2. آیا منجر به سودآوری پایدار می‌شود؟
3. آیا به زیرساخت ملی و استقلال اقتصادی آسیب نمی‌زند؟

راهبرد پیشنهادی:
به‌جای رشد حجمی، به رشد عمقی فکر کنید. اگر قبلاً ده محصول داشتید، امروز سه محصول پرفروش را نگه دارید و آن‌ها را بهینه کنید. اگر سه شعبه داشتید، یک شعبه‌ی سودآور را تقویت کنید.

گام دوم: سبک‌سازی هوشمند با الگوی “کوچک، سبک، ارزان” سپاه

یکی از موفق‌ترین استراتژی‌های نظامی که اکنون در جنگ نامتقارن کاربرد دارد، شعار “کوچک، سبک، ارزان” است. این منطق را می‌توان در ساختار کسب‌وکار نیز پیاده کرد:

• کوچک‌سازی ساختار سازمانی: حذف پست‌های غیرضروری، تجمیع وظایف و کاهش هزینه‌های انسانی
• سبک‌سازی عملیات: استفاده از فناوری‌های ابری، برون‌سپاری خدمات غیرکلیدی
• ارزان‌سازی ساختار مالی: حذف هزینه‌های نمایشی، اجتناب از پروژه‌های تزئینی و نمایش‌محور

سبک‌سازی، پیش‌نیاز ورود به نسل پنجم و ششم کسب‌وکار است: جایی که چابکی، تفکر سیستمی، تحلیل داده و تصمیم‌گیری آنی جای ساختارهای سنگین و کند گذشته را می‌گیرد.

گام سوم: بهینه‌سازی فرآیندها و تمرکز بر بهره‌وری

در فضای رقابتی، برنده کسی نیست که بیشتر خرج می‌کند، بلکه کسی است که با منابع کمتر، ارزش بیشتری می‌سازد.

برای این منظور:

• تحلیل گلوگاه‌های عملیاتی را انجام دهید (مثلاً کجا بیشترین اتلاف زمان یا منابع دارید؟)
• بهینه‌سازی زنجیره تأمین را در دستور کار بگذارید
• فرآیندهای بازاریابی، فروش و خدمات پس از فروش را دیجیتال و داده‌محور کنید

به‌جای تبلیغات پرهزینه، از محتوای هوشمند، بازاریابی ارجاعی و CRM هدفمند بهره ببرید.

گام چهارم: بازگشت به تولید؛ نه تجارت صرف

ایران برای عبور از فشارهای خارجی نیاز به تکیه بر تولید درونی و مقاوم‌سازی زنجیره تأمین دارد. کسب‌وکارهایی که صرفاً واردکننده یا دلال هستند، در این بحران آسیب‌پذیرند و باری بر دوش اقتصاد ملی‌اند.

پیشنهاد ما:

• اگر تولیدکننده هستید: عمق ساخت داخل را افزایش دهید.
• اگر خدماتی هستید: خدماتتان را به حوزه‌های مولد و ملی گره بزنید.
• اگر واسطه‌اید: به فکر خلق ارزش واقعی باشید، نه صرفاً سود فوری.

گام پنجم: نقش‌آفرینی در رشد GDP و امنیت ملی

کسب‌وکار شما فقط برای شما نیست؛ بلکه بخشی از ستون‌های اقتصاد ملی است.

شما می‌توانید در افزایش GDP و امنیت کشور نقش‌آفرین باشید از طریق:

• ایجاد شغل پایدار (نه کارهای موقت نمایشی)
• پرداخت منظم مالیات
• سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه داخلی
• همکاری با زنجیره تأمین بومی

هر کسب‌وکار سودآور داخلی، یک خاکریز در برابر تحریم و تهدید است.

گام ششم: انتخاب اولویت‌ها؛ حذف تجمل و حرکت به سمت آینده پایدار

در شرایط جنگی، انتخاب بین ضروری و غیرضروری حیاتی است. تبلیغات پرهزینه، برندسازی‌های نمایشی، خرید تجهیزات گران‌قیمت بدون کارایی واقعی… این‌ها امروز خیانت به منابع کمیاب کشور است.

در مقابل:
اولویت با تقویت زیرساخت تولید
اولویت با آموزش نیروی انسانی
اولویت با سرمایه‌گذاری در فناوری
اولویت با صادرات واقعی و باثبات

نتیجه‌گیری: کسب‌وکارها، سنگرهای خط مقدم در جنگ اقتصادی

هر مدیر و کارآفرین ایرانی، امروز بیش از هر زمان دیگر باید بداند که نقش او فقط در ترازنامه مالی خلاصه نمی‌شود. سرپا نگه‌داشتن یک کسب‌وکار سالم، بهینه، سبک و مولد، خود یک حرکت جهادی در مسیر تقویت کشور و حفظ امنیت ملی است.

ایران از بحران‌ها سربلند بیرون می‌آید اگر ما:

• با تعصب کور رشد نکنیم
• از توسعه بی‌منطق پرهیز کنیم
• سبک، هوشمند و پایدار حرکت کنیم
• با اولویت‌بندی و عقلانیت مسیر را طی کنیم
• به‌جای شعار، کار واقعی انجام دهیم

انتشار این مقاله در ikasb.ir می‌تواند به یک مرجع فکری و راهبردی برای مدیران تبدیل شود. لطفاً آن را با دیگر مدیران دلسوز کشور به اشتراک بگذارید.

حماقت، به عنوان رفتار نابخردانه‌ای که به خود یا دیگران آسیب می‌زند، موضوعی است که بسیاری از افراد ناخواسته در دام آن می‌افتند. دکتر امیر مهرداد خسروی به بررسی علمی عوامل مؤثر در بروز حماقت و راهکارهای اجتناب از آن می‌پردازد. این مقاله به خلاصه‌ای از نکات کلیدی این بحث می‌پردازد.

عوامل اصلی منجر به حماقت

۱. سوگیری‌های شناختی

• سوگیری تأیید: تمایل به پذیرش تنها نظراتی که با باورهای ما همخوانی دارند، حتی اگر نادرست باشند.
• اثر دانینگ-کروگر: افراد کم‌اطلاع اغلب اعتمادبه‌نفس بالایی در تصمیم‌گیری دارند و اشتباهات خود را نمی‌بینند.

۲. هیجان‌های کنترل‌نشده

• تصمیم‌گیری در حالت خشم، ترس، یا عشق شدید می‌تواند منجر به رفتارهای احمقانه شود.
• توصیه: در مواقع هیجانی از تصمیم‌گیری اجتناب کنید و سکوت را انتخاب نمایید.

۳. فشارهای جمعی

• همراهی با جمع در رفتارهای نادرست، صرفاً برای همرنگی با جامعه (مثال: خندیدن به یک شغل اشتباه تنها به دلیل جو جمع).
• ضرب‌المثل “همرنگ جماعت شو” در این موارد می‌تواند خطرناک باشد.

۴. نادانی و جهل

• اظهارنظر بدون آگاهی کافی در موضوعات مختلف (مثال: توصیه پزشکی توسط غیرمتخصص).

۵. خطاهای مغزی

• عواملی مانند کم‌خوابی، استرس، مصرف الکل یا مواد مخدر، عملکرد قشر پیش‌پیشانی مغز (prefrontal cortex) را مختل می‌کنند و تصمیم‌گیری منطقی را دشوار می‌سازند.

نشانه‌های رفتارهای حماقت‌آمیز

• ناتوانی در پذیرش نقد یا اشتباهات خود.
• تصمیم‌گیری‌های شتاب‌زده و بدون بررسی عواقب.
• تعصب بی‌دلیل روی نظرات شخصی.
• تقلید کورکورانه از دیگران بدون تفکر.

چگونه تشخیص دهیم دچار حماقت می‌شویم؟

پاسخ به این سؤالات به شما کمک می‌کند:
۱. آیا با شنیدن نظرات مخالف عصبانی می‌شوید؟
۲. آیا عواقب تصمیمات خود را پیش‌بینی می‌کنید؟
۳. آیا اشتباهات خود را می‌پذیرید؟
۴. آیا در حالت خشم تصمیم می‌گیرید؟
۵. آیا تنها نظرات هم‌فکران خود را می‌پذیرید؟

اگر پاسخ به ۳ مورد یا بیشتر منفی باشد، احتمالاً در معرض رفتارهای حماقت‌آمیز هستید.

راهکارهای اجتناب از حماقت

• آموزش و خودآگاهی: مطالعه و افزایش دانش در حوزه‌های مختلف.
• مدیریت هیجان: تمرین تکنیک‌های کنترل خشم و استرس.
• تفکر نقادانه: پرسشگری و بررسی منطقی نظرات قبل از پذیرش.
• پرهیز از فشار جمع: مقاومت در برابر رفتارهای نادرست، حتی اگر مورد تأیید جمع باشد.

نتیجه‌گیری

حماقت یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه نتیجه رفتارهای ناآگاهانه و شرایط محیطی است. با شناخت عوامل مؤثر و تمرین خودآگاهی، می‌توانیم از تصمیمات نابخردانه اجتناب کنیم و زندگی موفق‌تری داشته باشیم.

در روزهایی که آتش جنگ در منطقه شعله‌ور است و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در آستانه انتخاب‌های حساس قرار دارد، بازخوانی مسیر طی‌شده در سیاست خارجی ضروری‌تر از همیشه به‌نظر می‌رسد. در این میان، ابوالفضل ظهره‌وند – دیپلمات باسابقه و سفیر پیشین ایران در افغانستان و ایتالیا – در اظهاراتی صریح، از باخت ایران در میدان دیپلماسی در برابر دشمنان غربی سخن گفته و ساده‌لوحی جریان مذاکره‌محور را آماج نقدهای خود قرار داده است.

سقوط دیپلماسی از ابزار قدرت به عامل خنثی‌سازی قدرت

ظهره‌وند معتقد است که جمهوری اسلامی ایران، جنگ را به دیپلماسی ساده‌لوحان باخته است؛ دیپلماسی‌ای که به‌جای همراهی با اراده ملی، در خدمت القائات غربی قرار گرفته و عزت و امنیت کشور را به بهای لبخندهای توخالی غرب فروخته است. او با انتقاد شدید از تیم‌های دیپلماتیک پیشین – به‌ویژه عملکرد عراقچی و ظریف – می‌گوید: «وقتی دیپلمات تو قدرت اقناع نداره، خودش دهن باز می‌کنه، طرف مقابل می‌فهمه که از موضع ضعف اومده.»

غرب؛ بازیگری غیرقابل اعتماد، دیپلماسی بدون محاسبه

ظهره‌وند با اشاره به سکوت اروپا در برابر حملات اسرائیل به خاک ایران، نقش آمریکا و هند در حمایت اطلاعاتی از تل‌آویو، و تحرکات نظامی انگلیس در منطقه می‌گوید: «اروپا حتی حاضر نشد لفظاً حمله به ایران را محکوم کند، فقط گفت نزن، بذار اسرائیل بزنه!» این وضعیت، محصول اعتماد نابجا به غربی‌هایی است که از مذاکره فقط خرید زمان برای ضربه نهایی را می‌فهمند.

چابهار، کابل و پروژه‌ خاورمیانه بزرگ

یکی از محورهای مهم هشدار ظهره‌وند، نقش هند در خیانت ژئوپولیتیکی به ایران است. او با اشاره به پروژه چابهار و استقرار هندی‌ها در کابل می‌گوید: «هند از اطلاعات ماهواره‌ای علیه ما استفاده کرده، حالا هم با چراغ سبز آمریکا، به کابل رفته برای تأسیس سفارت؛ یعنی آشکارا در حال بسترسازی برای ناامن‌سازی مرزهای شرقی ماست.»

در همین راستا، او از طرح گسترده ایالات متحده برای بازآرایی تروریسم در آسیای میانه و تضعیف کمربند ژئوپولیتیکی ایران، روسیه و چین پرده برمی‌دارد و تأکید می‌کند که هرگونه تأخیر در اتخاذ سیاست فعال، برابر با تسلیم است.

راه‌حل چیست؟ مسیر مقاومت و بازیگری مستقل

ظهره‌وند صراحتاً اعلام می‌کند که راه نجات، عبور از دیپلماسی وابسته و بازگشت به سیاست مستقل است: «باید سطح روابط با اروپا و هند پایین بیاد؛ ما اصلاً نیازی به سفیر در اروپا نداریم! باید تصمیم بگیریم، بفهمیم که کی هستیم، طرف مقابلمون کیه و چی می‌خوایم. این‌که فقط بگیم مذاکره، مذاکره، مذاکره، بی‌معنیه.»

او تأکید می‌کند: «اگر بخواهیم ایران را با عزت نجات دهیم، باید با مشت آهنین پاسخ دهیم؛ نه با لابی، نه با ساده‌لوحی.»

سخن آخر؛ وقت بازتعریف سیاست خارجی فرا رسیده

مسیر دیپلماسی صرفاً یک ابزار است، نه یک هدف مقدس. ابوالفضل ظهره‌وند با شجاعت، نقاب از چهره جریان غربگرا برمی‌دارد و نشان می‌دهد که وقتی دیپلماسی، بدون شناخت دشمن و بدون تکیه بر قدرت ملی دنبال شود، نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه خود به بخشی از مشکل تبدیل می‌شود.

اگر سیاست خارجی کشور بخواهد در آینده سهمی از امنیت، توسعه و اقتدار داشته باشد، باید از دیپلماسی ساده‌لوحانه عبور کند و به سمت دیپلماسی مبتنی بر قدرت، هوشمندی و بازیگری مستقل منطقه‌ای حرکت کند.

منبع: تحلیل‌های ابوالفضل ظهره‌وند در برنامه‌ تحریریه

بررسی پرونده‌ عملکرد ۸ ساله رئیس‌جمهوری که امنیت، اقتصاد، هسته‌ای و معیشت مردم را به قمار سیاسی با غرب باخت

آیا وقت محاکمه‌ی معمار نابودی زیرساخت‌های کشور نرسیده است؟

روحانی از کجا آمد؟ روحانی به کجا رفت؟

حسن فریدون روحانی، شخصیتی که سال‌ها در ساختار جمهوری اسلامی فعالیت داشت، در ظاهر «شیخ دیپلمات» بود، اما با نگاهی به سابقه‌اش، بسیاری از تحلیل‌گران به این نتیجه رسیده‌اند که وی یک پروژه‌ی تمام‌عیار نفوذ نرم بوده است.

• تحصیل‌کرده‌ی انگلستان
• عضو کمیسیون‌های امنیتی حساس در دهه‌های گذشته
• رابطه نزدیک با چهره‌های مسئله‌دار امنیتی و عناصر مشکوک به نفوذ
• و در نهایت، حمایت گسترده جریان اصلاح‌طلب و براندازان نرم غرب‌گرا در انتخابات ۹۲ و ۹۶

همه و همه گواهی‌ست بر آنکه روحانی بیش از آنکه رئیس‌جمهور ملت ایران باشد، نماینده تفکری بود که به غرب اعتماد کرد، به مقاومت بی‌اعتمادی داشت و به استقلال بی‌اعتنایی.

برجام: تاج افتخار یا سند استسلام؟

در مرکز خیانت‌های دولت روحانی، برجام قرار دارد؛ توافقی که عملاً صنعت هسته‌ای ایران را در برابر وعده‌های توخالی آمریکا و اروپا گروگان گرفت.
روحانی بارها وعده داد:

«هم چرخ سانتریفیوژ بچرخد، هم چرخ زندگی مردم»
اما در عمل نه‌تنها سانتریفیوژها متوقف شد، بلکه چرخ زندگی میلیون‌ها ایرانی از کار افتاد، قیمت دلار ۸ برابر شد، و اقتصاد ایران وارد رکود تورمی بی‌سابقه‌ای شد.

با وجود مخالفت‌های آشکار رهبری، هشدار کارشناسان دلسوز، و بدعهدی‌های پیاپی آمریکا، حسن روحانی اصرار داشت برجام را پیروزی جلوه دهد—در حالی‌که هیچ‌گاه تحریم‌ها لغو نشد و آمریکا نهایتاً با وقاحت تمام، از توافق خارج شد و مکانیسم ماشه فعال گردید.

مکانیزم ماشه و سکوت مرگبار رئیس‌جمهور

در حالی که اروپا و آمریکا ایران را با استفاده از بند موسوم به Snapback تحت فشار مجدد قرار دادند و قطعنامه‌های سازمان ملل بازگشت، روحانی نه‌تنها سکوت کرد، بلکه بارها از مسیر تعامل و امید به غرب دفاع کرد.

او در جلسات هیئت دولت گفت:

«آمریکا یک موجود خطرناک نیست، ما باید با عقلانیت با آن برخورد کنیم.»

این همان لحظه‌ای بود که مردم فهمیدند نه‌تنها رئیس‌جمهور به واقعیت دشمنی آمریکا باور ندارد، بلکه عملاً هم‌راستا با پروژه خلع‌سلاح نرم دشمن حرکت می‌کند.

۸ سال مدیریت بحران‌ساز: از بنزین ۳۰۰۰ تومانی تا بحران معیشت و فقر

بخش اعظم فشار اقتصادی‌ای که امروز مردم ایران تحمل می‌کنند، ریشه در سیاست‌های غلط اقتصادی دولت حسن روحانی دارد:

• افزایش قیمت بنزین در آبان ۹۸ بدون اطلاع به نهادهای امنیتی و با نتیجه‌ای خون‌بار و تلخ
• واگذاری بی‌ضابطه بانک‌ها، پتروشیمی‌ها و صنایع مادر به نورچشمی‌ها
• کاهش ذخایر ارزی کشور در دوره‌ای که بیشترین فروش نفت در کارنامه دولت ثبت شد
• بستن دهان منتقدان با تهمت بی‌سواد، افراطی و دلواپس
• ناتوانی در کنترل بازار ارز، سکه، خودرو، مسکن و گوشت!

همه این‌ها در کنار سیاست خارجی شکست‌خورده، به یک فاجعه ملی ختم شد.

فایل صوتی ظریف و تأیید نقش مخرب روحانی

در همان فایل جنجالی سال ۱۴۰۰ که از ظریف منتشر شد، وی به صراحت از دخالت روحانی در حذف محور مقاومت و تقدم دیپلماسی غرب‌محور بر میدان یاد کرد.

این اعتراف، سندی رسمی و عمومی بر این حقیقت است که روحانی و تیمش عامدانه میدان مقاومت را تضعیف و کشور را در چنبره‌ی امید به دشمن گرفتار کردند.

حسن روحانی و خیانت به امنیت ملی

حسن روحانی نه‌تنها در برجام و اقتصاد شکست خورد، بلکه در بخش امنیت ملی نیز عملکردی خطرناک داشت:

• مذاکره پنهانی با آمریکا از سال‌ها قبل از توافق
• نزدیکی آشکار به ساختارهای نفوذی نظیر نایاک
• استفاده از مدیران دوتابعیتی در وزارت‌خانه‌های حساس
• انفعال در برابر ترور دانشمندان هسته‌ای
• سکوت در برابر تحریم فرماندهان سپاه

مطالبه محاکمه: روحانی باید پاسخ دهد

با توجه به مجموعه عملکردهای پر از خطای راهبردی، خسارت‌های گسترده به اقتصاد، امنیت، اعتماد عمومی و استقلال سیاسی کشور، امروز خواسته بسیاری از مردم و نخبگان این است:

پرونده حسن روحانی باید رسماً به دادگاه ارجاع داده شود.

این مطالبه نه از سر کینه سیاسی، بلکه از سر دلسوزی ملی است.
کسی که این همه خسارت به‌بار آورده، نمی‌تواند با یک خداحافظی تلویزیونی، مسئولیت خود را فراموش کند.

جمع‌بندی: دولتی که آمد تا امید دهد، اما کشور را به قعر بحران برد

دولت حسن روحانی، در حافظه تاریخی ملت ایران به‌عنوان دولت لبخندهای مرگبار و تدبیرهای ویرانگر ثبت خواهد شد.

او ساختار سیاست خارجی، اقتصاد و امنیت کشور را به قمار اعتماد به دشمنان واگذار کرد و امروز اگر بازخواست نشود، فردا هزاران روحانی دیگر با لبخندهای مشابه بازخواهند گشت.