نویسنده: کسب و کار

بررسی پرونده‌ عملکرد ۸ ساله رئیس‌جمهوری که امنیت، اقتصاد، هسته‌ای و معیشت مردم را به قمار سیاسی با غرب باخت

آیا وقت محاکمه‌ی معمار نابودی زیرساخت‌های کشور نرسیده است؟

روحانی از کجا آمد؟ روحانی به کجا رفت؟

حسن فریدون روحانی، شخصیتی که سال‌ها در ساختار جمهوری اسلامی فعالیت داشت، در ظاهر «شیخ دیپلمات» بود، اما با نگاهی به سابقه‌اش، بسیاری از تحلیل‌گران به این نتیجه رسیده‌اند که وی یک پروژه‌ی تمام‌عیار نفوذ نرم بوده است.

• تحصیل‌کرده‌ی انگلستان
• عضو کمیسیون‌های امنیتی حساس در دهه‌های گذشته
• رابطه نزدیک با چهره‌های مسئله‌دار امنیتی و عناصر مشکوک به نفوذ
• و در نهایت، حمایت گسترده جریان اصلاح‌طلب و براندازان نرم غرب‌گرا در انتخابات ۹۲ و ۹۶

همه و همه گواهی‌ست بر آنکه روحانی بیش از آنکه رئیس‌جمهور ملت ایران باشد، نماینده تفکری بود که به غرب اعتماد کرد، به مقاومت بی‌اعتمادی داشت و به استقلال بی‌اعتنایی.

برجام: تاج افتخار یا سند استسلام؟

در مرکز خیانت‌های دولت روحانی، برجام قرار دارد؛ توافقی که عملاً صنعت هسته‌ای ایران را در برابر وعده‌های توخالی آمریکا و اروپا گروگان گرفت.
روحانی بارها وعده داد:

«هم چرخ سانتریفیوژ بچرخد، هم چرخ زندگی مردم»
اما در عمل نه‌تنها سانتریفیوژها متوقف شد، بلکه چرخ زندگی میلیون‌ها ایرانی از کار افتاد، قیمت دلار ۸ برابر شد، و اقتصاد ایران وارد رکود تورمی بی‌سابقه‌ای شد.

با وجود مخالفت‌های آشکار رهبری، هشدار کارشناسان دلسوز، و بدعهدی‌های پیاپی آمریکا، حسن روحانی اصرار داشت برجام را پیروزی جلوه دهد—در حالی‌که هیچ‌گاه تحریم‌ها لغو نشد و آمریکا نهایتاً با وقاحت تمام، از توافق خارج شد و مکانیسم ماشه فعال گردید.

مکانیزم ماشه و سکوت مرگبار رئیس‌جمهور

در حالی که اروپا و آمریکا ایران را با استفاده از بند موسوم به Snapback تحت فشار مجدد قرار دادند و قطعنامه‌های سازمان ملل بازگشت، روحانی نه‌تنها سکوت کرد، بلکه بارها از مسیر تعامل و امید به غرب دفاع کرد.

او در جلسات هیئت دولت گفت:

«آمریکا یک موجود خطرناک نیست، ما باید با عقلانیت با آن برخورد کنیم.»

این همان لحظه‌ای بود که مردم فهمیدند نه‌تنها رئیس‌جمهور به واقعیت دشمنی آمریکا باور ندارد، بلکه عملاً هم‌راستا با پروژه خلع‌سلاح نرم دشمن حرکت می‌کند.

۸ سال مدیریت بحران‌ساز: از بنزین ۳۰۰۰ تومانی تا بحران معیشت و فقر

بخش اعظم فشار اقتصادی‌ای که امروز مردم ایران تحمل می‌کنند، ریشه در سیاست‌های غلط اقتصادی دولت حسن روحانی دارد:

• افزایش قیمت بنزین در آبان ۹۸ بدون اطلاع به نهادهای امنیتی و با نتیجه‌ای خون‌بار و تلخ
• واگذاری بی‌ضابطه بانک‌ها، پتروشیمی‌ها و صنایع مادر به نورچشمی‌ها
• کاهش ذخایر ارزی کشور در دوره‌ای که بیشترین فروش نفت در کارنامه دولت ثبت شد
• بستن دهان منتقدان با تهمت بی‌سواد، افراطی و دلواپس
• ناتوانی در کنترل بازار ارز، سکه، خودرو، مسکن و گوشت!

همه این‌ها در کنار سیاست خارجی شکست‌خورده، به یک فاجعه ملی ختم شد.

فایل صوتی ظریف و تأیید نقش مخرب روحانی

در همان فایل جنجالی سال ۱۴۰۰ که از ظریف منتشر شد، وی به صراحت از دخالت روحانی در حذف محور مقاومت و تقدم دیپلماسی غرب‌محور بر میدان یاد کرد.

این اعتراف، سندی رسمی و عمومی بر این حقیقت است که روحانی و تیمش عامدانه میدان مقاومت را تضعیف و کشور را در چنبره‌ی امید به دشمن گرفتار کردند.

حسن روحانی و خیانت به امنیت ملی

حسن روحانی نه‌تنها در برجام و اقتصاد شکست خورد، بلکه در بخش امنیت ملی نیز عملکردی خطرناک داشت:

• مذاکره پنهانی با آمریکا از سال‌ها قبل از توافق
• نزدیکی آشکار به ساختارهای نفوذی نظیر نایاک
• استفاده از مدیران دوتابعیتی در وزارت‌خانه‌های حساس
• انفعال در برابر ترور دانشمندان هسته‌ای
• سکوت در برابر تحریم فرماندهان سپاه

مطالبه محاکمه: روحانی باید پاسخ دهد

با توجه به مجموعه عملکردهای پر از خطای راهبردی، خسارت‌های گسترده به اقتصاد، امنیت، اعتماد عمومی و استقلال سیاسی کشور، امروز خواسته بسیاری از مردم و نخبگان این است:

پرونده حسن روحانی باید رسماً به دادگاه ارجاع داده شود.

این مطالبه نه از سر کینه سیاسی، بلکه از سر دلسوزی ملی است.
کسی که این همه خسارت به‌بار آورده، نمی‌تواند با یک خداحافظی تلویزیونی، مسئولیت خود را فراموش کند.

جمع‌بندی: دولتی که آمد تا امید دهد، اما کشور را به قعر بحران برد

دولت حسن روحانی، در حافظه تاریخی ملت ایران به‌عنوان دولت لبخندهای مرگبار و تدبیرهای ویرانگر ثبت خواهد شد.

او ساختار سیاست خارجی، اقتصاد و امنیت کشور را به قمار اعتماد به دشمنان واگذار کرد و امروز اگر بازخواست نشود، فردا هزاران روحانی دیگر با لبخندهای مشابه بازخواهند گشت.

نگاهی مستند و انتقادی به عملکرد وزیر خارجه سابق و تبعات خطرناک دیپلماسی غربگرایانه در ایران

چه کسی پاسخگوی سال‌ها عقب‌ماندگی، تحریم، و فروپاشی اعتماد عمومی است؟ آیا وقت محاکمه طراح لبخندهای تلخ به غرب نرسیده است؟

آغاز از سایه: ظریف، نایاک و ردپای آمریکایی

محمدجواد ظریف، فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های آمریکایی و بزرگ‌شده‌ی همان سرزمینی است که دهه‌هاست با ملت ایران در حال جنگ اقتصادی و امنیتی است. پدربزرگ او، تاجری متمول در دوره پهلوی بود که ارتباطاتی مشکوک با محافل اقتصادی فراماسونری و تجار وابسته به غرب داشت. خود ظریف سال‌ها در سازمان ملل مستقر در نیویورک زندگی کرد و روابط نزدیکی با محافل سیاسی و لابی‌هایی چون نایاک (شورای ملی ایرانیان آمریکا) داشت—نهادی که بسیاری آن را بازوی نرم نفوذ آمریکا در ایران می‌دانند.

از همان ابتدا، حضور ظریف در ساختار وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان چهره‌ای فرهنگی-دیپلماتیک با واکنش‌های تند منتقدان همراه بود. آیا کسی که سال‌ها در متن و بطن ساختار سلطه رشد کرده، می‌تواند نماینده مقاومت باشد؟

برجام: سند تسلیم یا توافق قرن برای غرب؟

مهم‌ترین نقطه عملکرد ظریف، امضای برجام در سال ۱۳۹۴ بود؛ توافقی که بدون دریافت هیچ تضمین اجرایی از طرف مقابل، ایران را وادار به تعلیق گسترده فعالیت‌های هسته‌ای کرد. در حالی که مقام معظم رهبری بارها بر عدم اعتماد به آمریکا تأکید کردند، ظریف و تیم او با لبخند و خوش‌بینی مفرط به جان کری و اوباما، دل‌خوش به وعده‌هایی شدند که حتی روی کاغذ هم اجرا نشد.

نه تحریمی لغو شد، نه گشایشی در اقتصاد رخ داد. اما قلب راکتور اراک با بتن پر شد.

مکانیزم ماشه: فاجعه‌ای به نام بی‌تدبیری

بدون تردید یکی از ضربات مهلک تاریخی به منافع ملی ایران، پذیرش «سازوکار ماشه» در برجام بود؛ بندی که به‌صورت یک‌طرفه به آمریکا و اروپا اجازه می‌داد در صورت هرگونه اعتراض، تمامی تحریم‌های سازمان ملل را بازگردانند.

با خروج آمریکا از برجام در دوره ترامپ، همین مکانیزم فعال شد و اروپا نیز پشت ایران را خالی کرد. اما تیم ظریف با «سکوت»، «توجیه» و حتی «فرافکنی» تلاش کرد تبعات این شکست را نادیده بگیرد. آیا این جز خیانت به منافع ملی و امنیت کشور تعریف دیگری دارد؟

فایل صوتی ۱۴۰۰: افشاگری یا سند رسمی علیه ظریف؟

در فروردین ۱۴۰۰، فایل صوتی منتشرنشده‌ای از محمدجواد ظریف افشا شد که در آن صراحتاً گفت:

“ما میدان را فدای دیپلماسی کردیم، در حالی‌که میدان بود که دیپلماسی را جلو برد.”

این جمله‌ی کلیدی، رسماً اعتراف به بی‌توجهی به نقش فرماندهان میدان مقاومت و تأثیر واقعی آن‌ها بر دیپلماسی خارجی است. اعترافی که صدای بسیاری را درآورد و نشان داد وزیر خارجه وقت نه‌تنها از ساختار مقاومت فاصله داشت، بلکه در مواردی در تضاد با آن عمل می‌کرد.

نگاه غربگرایانه یا هم‌سویی با اهداف دشمن؟

یکی از اصلی‌ترین انتقادات به ظریف، دیدگاه عمیقاً غرب‌زده و فاقد درک راهبردی از منافع ملی ایران است. در تمام دوره وزارتش:

• به شرق نگاه تحقیرآمیز داشت (حتی علیه چین و روسیه موضع گرفت)
• با اروپا به‌مثابه نجات‌بخش نگاه کرد
• مذاکره را به‌جای ابزار، به هدف تبدیل کرد
• درباره آمریکا، بارها مواضعی از سر خوش‌بینی یا شاید سادگی یا شاید چیز دیگر گرفت!

نتیجه چه شد؟ ایران منزوی‌تر شد، تحریم‌ها بازگشتند، و ساختار سیاست خارجی تضعیف شد.

ظریف، امنیت ملی و مطالبه محاکمه

امروز که آثار خیانت در برجام، مکانیزم ماشه، و حذف ساختار مقاومت از دیپلماسی بیش از هر زمان عیان است، پرسش جدی این است:

چرا تاکنون پرونده‌ای رسمی برای بررسی نقش شخص محمدجواد ظریف در این خسارات تشکیل نشده است؟

• مگر امنیت ملی بازیچه دیپلماسی احساسی و بی‌دستاورد است؟
• مگر اعترافات صوتی، پذیرش خطرات و اصرار بر خطای غرب‌محورانه برای باز شدن یک پرونده کافی نیست؟
• مگر خسارت‌های وارده به صنعت هسته‌ای، اقتصاد، ساختار اعتماد عمومی و سیاست خارجی ایران، شایسته پیگرد حقوقی نیستند؟

نتیجه‌گیری: لبخندهایی که زخم شدند

محمدجواد ظریف با چهره‌ای آرام، لبخندهای رسانه‌ای و ادبیاتی دیپلماتیک آمد، اما آنچه به‌جا گذاشت، مجموعه‌ای از زخم‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی عمیق بود. امروز اگر مطالبه‌ای برای محاکمه، پاسخگویی و حتی ممنوع‌الخروجی او مطرح می‌شود، نه از سر کینه، بلکه از سر ضرورت دفاع از منافع ملت ایران است.

دیپلماسی لبخند، کشور را به آستانه فروپاشی نکشاند؛ دیپلماسی بی‌پشتوانه، چنین کرد.

واتساپ سال‌هاست که در ایران بدون فیلتر فعالیت می‌کند، درحالی‌که بسیاری از پیام‌رسان‌های بومی یا حتی بین‌المللی با کیفیت بالاتر، قربانی فیلترینگ شده‌اند. عقل سلیم می‌پرسد: چرا نرم‌افزاری تا این حد ناکارآمد، ناامن و مشکوک، هنوز مجاز است و بدون محدودیت در ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد؟

واتساپ؛ یک پیام‌رسان افتضاح از نظر فنی

اگر فقط به عملکرد واتساپ نگاه کنیم، این اپلیکیشن حتی در برابر رقبای ضعیف مثل ایمو یا وایبر هم حرفی برای گفتن ندارد. کندی در انتقال فایل، وابستگی کامل به گوگل‌درایو برای پشتیبان‌گیری، عدم امکانات حرفه‌ای مثل کانال، گروه‌های طبقه‌بندی‌شده، تعاملات پیشرفته، شخصی‌سازی یا حتی چند دستگاهی واقعی… همه و همه نشان می‌دهد با یکی از ابتدایی‌ترین پیام‌رسان‌های دنیا طرفیم که به‌زور تبلیغات زنده مانده است.

جاسوسی رسمی زیر پوشش پیام‌رسان

گزارش‌های متعدد و افشاگری‌های جهانی تأیید می‌کنند که واتساپ تحت مالکیت متا (فیسبوک سابق) یکی از بزرگ‌ترین ابزارهای نظارتی و اطلاعاتی ایالات متحده است. بک‌آپ‌های چت واتساپ بر روی سرورهای گوگل ذخیره می‌شوند؛ سرورهایی که بارها ثابت شده با وزارت دفاع و سازمان‌های امنیتی آمریکا همکاری دارند. از طرفی، دسترسی به داده‌های متا برای نهادهای امنیتی آمریکایی، موضوعی اثبات‌شده و غیرقابل‌انکار است.

با این اوصاف، استفاده از واتساپ نه‌تنها به معنای ضعف در حریم خصوصی بلکه بازی مستقیم در زمین جاسوس‌هاست.

نقش واتساپ در آشوب‌های داخلی ایران

در بسیاری از اغتشاشات و فتنه‌های سال‌های گذشته، واتساپ یکی از اصلی‌ترین ابزارهای هماهنگی و تشویق به خشونت بوده است. با وجود این، سوال اصلی باقی می‌ماند: چرا هیچ اراده‌ای برای فیلترینگ این اپلیکیشن خطرناک وجود ندارد؟ بسیاری از کاربران دلسوز و آگاه جامعه، مدت‌هاست این دغدغه را مطرح کرده‌اند، اما ظاهراً گوش شنوایی در بخشی از حاکمیت نیست.

اروپا هم می‌داند اما جرأت اقدام ندارد

کشورهای اروپایی مدت‌هاست که نسبت به سیاست‌های متا و امنیت پایین واتساپ هشدار داده‌اند. اما آن‌ها هم در عمل هیچ اقدام مؤثری نکرده‌اند. چرا؟ چون بسیاری از دولت‌های اروپایی عملاً به مستعمره‌های اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی تبدیل شده‌اند. استفاده رسمی از واتساپ در نهادهای دولتی اروپایی در حقیقت ترجمه‌ای از همان وابستگی ژئوپلیتیک است.

ایران؛ مسیر تکراری وابستگی یا استقلال دیجیتال؟

با وجود اینکه ابزارهایی مانند “ایتا”، “بله”، “روبیکا” یا حتی گزینه‌های بین‌المللی مانند “سینگال”، “تلگرام”، یا حتی “Threema” از نظر فنی و امنیتی ده‌ها پله از واتساپ بالاتر هستند، همچنان برخی دولتمردان – به‌ویژه در دولت‌هایی با گرایشات غرب‌گرایانه – اصرار دارند تا از همین ابزار آلوده استفاده کنند.

این در حالی‌ست که حتی اگر دولت فعلی (یا بخشی از آن) در برابر فیلتر واتساپ مقاومت کند، وظیفه‌ی هر شهروند آگاه و عقل‌مند این است که با حذف واتساپ و پاک‌کردن اکانت خود، راه جاسوسی را بر دشمن ببندد.

نتیجه‌گیری: فیلتر نکردن واتساپ، بازی در زمین دشمن

وقتی همه شواهد و مدارک بر جاسوسی، ناتوانی فنی و سوءاستفاده اطلاعاتی توسط واتساپ دلالت دارند، بی‌عملی در برابر این تهدید دیجیتال هیچ توجیهی ندارد. آیا زمان آن نرسیده که عقلانیت، امنیت ملی و استقلال دیجیتال را بر عادت و وابستگی ترجیح دهیم؟

شما چه فکر می‌کنید؟ آیا وقت خداحافظی با واتساپ نرسیده است؟

در دنیای امروز که بسیاری از ملت‌ها برای دستیابی به حمایت‌های خارجی از اصول خود عقب‌نشینی می‌کنند، ایران نمونه‌ای از ملتی است که حتی زیر سخت‌ترین فشارهای سیاسی، اقتصادی و نظامی، باز هم زانو نزد. در یکی از ویدئوهای انگیزشی که به‌صورت گسترده در شبکه‌های اجتماعی پخش شده و با صدای الهام‌بخش Denzel Washington روایت می‌شود، داستان مقاومت ملت ایران به‌شکلی عمیق و انگیزشی بازگو شده است.

این ویدئو، فراتر از تحلیل سیاسی، به روایت روحی می‌پردازد که در برابر کودتا، جنگ، تحریم و انزوا شکست نخورد. متنی که توسط بسیاری از مخاطبان با صدای دنزل واشنگتن شناخته شده، حالا تبدیل به بیانیه‌ای جهانی درباره قدرت ایمان، عزت و هویت ملی شده است…

کودتای 1953؛ آغاز زخم اعتماد

سرآغاز استقلال‌خواهی نوین ایران را می‌توان در ملی شدن صنعت نفت در سال ۱۳۳۰ دانست. نخست‌وزیر دموکرات ایران، دکتر محمد مصدق، با ملی‌سازی نفت منافع قدرت‌های استعماری را به چالش کشید. در پاسخ، آمریکا و بریتانیا با اجرای کودتایی، دولت او را سرنگون کردند و رژیم پهلوی را بازگرداندند؛ حکومتی که گوش‌به‌فرمان غرب بود.

اما این کودتا فقط سرنگونی یک دولت نبود؛ این حمله به امید یک ملت بود. از همان‌جا، بذر بی‌اعتمادی به غرب کاشته شد؛ بی‌اعتمادی‌ای که در انقلاب ۱۳۵۷ به شکوفایی رسید.

انقلاب اسلامی؛ بازگشت عزت به مردم

انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ نه فقط برای سقوط یک سلطنت، بلکه برای بازیابی هویت، عزت و استقلالی بود که در دهه‌ها سرکوب از بین رفته بود. این انقلاب نه بر اساس منافع مادی، بلکه با تکیه بر ایمان، مساجد و روح مقاومت بنا شد.

جنگ تحمیلی؛ آزمون تاب‌آوری یک ملت

در سال ۱۳۵۹، صدام حسین به امید بهره‌برداری از آشفتگی داخلی ایران حمله نظامی را آغاز کرد. او حمایت جهانی داشت، اما ایران با دستان خالی و قلبی پر از ایمان، به مدت ۸ سال ایستادگی کرد. جنگ ایران و عراق به جای فروپاشی، به همبستگی تبدیل شد؛ مادران فرزندانشان را برای وطن و ایمان قربانی کردند و کشور به میدان آزمون مقاومت بدل شد.

تحریم‌ها؛ محاصره خاموش، پاسخ خلاقانه

دهه‌ها تحریم‌های سنگین بانکی، دارویی، نفتی و تکنولوژیک، به دنبال خُرد کردن ایران بودند. اما ایران به‌جای شکست، به سوی خوداتکایی رفت. از دانشگاه‌ها تا مزارع، همه به پایگاه‌های نوآوری بدل شدند. تحریم‌ها، اقتصاد را آهسته کردند، اما اراده را تقویت کردند.

ایمان؛ قلب تپنده هویت ایرانی

در ایران، ایمان یک امر خصوصی نیست؛ ایمان، سیاست را هدایت می‌کند، اقتصاد را جهت می‌دهد، و روحیه ملی را شکل می‌دهد. مفاهیمی مانند شهادت، نه‌تنها به‌عنوان مرگ، بلکه به‌عنوان تداوم یک هدف والا درک می‌شوند. این فرهنگ از کربلا تا امروز، معنای واقعی مقاومت را تعریف کرده است.

ایرانِ مدرن؛ خوداتکا، فناور و ایستاده

با وجود محرومیت از سیستم‌های جهانی، ایران در توسعه فناوری هسته‌ای، پهپادهای بومی، داروسازی و زیرساخت‌های آموزشی پیشرفت کرده است. در دنیایی که قدرت در بانک‌ها و بمب‌ها خلاصه می‌شود، ایران نشان داد که قدرت واقعی از هویت، ایمان و عزت نفس نشأت می‌گیرد.

پیام جهانی ایران؛ بایست، حتی اگر تنها بمانی

ایستادگی ایران تنها یک موضوع منطقه‌ای نیست؛ این یک پیام جهانی است. برای هر ملت ستمدیده، هر جنبش حق‌طلب، و هر مردمی که برای استقلال می‌جنگند، ایران اثبات کرده است که ایمان می‌تواند از بزرگ‌ترین امپراتوری‌ها هم نیرومندتر باشد.

نتیجه‌گیری

ملت ایران در برابر کودتا، جنگ، تحریم و انزوا زانو نزد، چون بر پایه ایمان ساخته شده است. آن‌ها خواستند ایران را در هم بشکنند، اما ایران به نماد مقاومت تبدیل شد. داستان ایران، داستان ایستادن است؛ نه برای قدرت، بلکه برای عزت.